น่องปูด

เมื่อเดือน พ.ค. ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาส ไปกทม. พร้อมกับกระเตงเจ้าตัวเล็ก 2 คนไปด้วย จุดประสงค์หลักคือมีภารกิจไปร่วมงานมงคล จุดประสงค์รองคือพาเด็ก ๆ ไปเที่ยวแต่ไป ๆ มา ๆ ภารกิจรองกลายเป็นภารกิจหลักซะงั้น

เมื่อเสร็จภารกิจและกลับมาถึงวลัยลักษณ์ผมได้เจอหนังสือ น่องปูด ซึ่งคุณ นุช ภิรมย์ ได้คัดสรรแนะนำแหล่งท่องเที่ยวที่เหมาะกับเด็ก ๆ สมกับคำโปรยบนปกที่ว่า “คู่มือพาเด็กเที่ยวให้สนุก กระตุกต่อมความคิด กระชับมิตรในครอบครัว” เมื่อครั้งที่พาเด็กไปเที่ยวนั้น ผมได้หาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต และจากความรู้เดิมที่สะสมมา ซึ่งได้ความรู้ในระดับหนึ่ง แต่หนังสือเล่มนี้เป็นไกด์ชั้นดีที่จะนำไปสู่โลกแหล่งเรียนรู้ของเจ้าตัวเล็ก

เจ้าหุ่นยนต์สีแดงตัวนี้เป็นตัวแทนของ Tk Park  เป็นแหล่งเรียนรู้อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งหนังสือเล่มนี้แนะนำให้ไปเยี่ยมชมและไม่ใช่มีแต่เจ้าหุ่นแดง ยังมีภาพประกอบสถานที่ท่องเที่ยวสวย ๆ ที่เหนือความคาดหมายอีกเพียบ ที่รอท้าให้เปิดดู รูปแบบของหนังสือเหมาะสำหรับเด็ก ๆ และผู้ใหญ่หัวใจเด็ก มีรูปภาพประกอบสวยงาม มีเกมส์แทรกเป็นระยะ ระยะ มีคำถามสนุกสนุกที่ให้ความรู้แก่ผู้อ่าน

สถานที่ท่องเที่ยวภายในเล่มจะมีเส้นทางแผนที่ ออกแบบได้น่ารักน่าชัง มีการ์ตูนแทรกตลอดทั้งเล่ม เบอร์โทร.เสร็จสรรพ ไม่ต้องกลัวหลง แผนที่ข้างล่างนี้เป็นของสยามโอเชี่ยนเวิลด์ ซึ่งมีโลกใต้ทะเล รอเด็ก ๆ อยู่ สังเกตุดี ๆ จะพบว่ามีเกมส์ทาย กุ้ง แทรกอยุ่

นอกเหนือจากในกทม.แล้วหนังสือยังแนะนำให้รูจักกับแหล่งเที่ยวรอบ ๆ กทม.ที่ใกล้ ๆ ด้วย เรียกว่าทั้งในกทม.และปริมณฑล สถานที่ที่น่าสนใจเช่น เมืองกาญจน์ เขาใหญ่ เมืองโบราณ ฯลฯ และอีกหลายที่ที่น่าสนใจ

เล่มนี้ไม่เพียงเหมาะสำหรับมนุษย์ผู้มีครอบครัวเท่านั้นข้อมูลทั้งหลายก็ยังเหมาะกับทุกเพศ ทุกวัย อีกด้วย เพราะทั้งอ่านง่าย รูปเล่มสวยงาม และข้อมูลครบครัน ไม่ผืดหวังเลยครับทริปท่องเที่ยวครั้งต่อไปอย่าลืมเรียกหา “น่องปูด” มาใช้บริการน่ะครับ

Advertisements

แขกยิ้ม

“หากหนังสือเล่มนี้ ไม่มีเรื่องใด ทำให้ท่านยิ้มได้ละก็ผมยอมให้ถอง เอ้า” ถ้อยคำนี้เป็นคำเชิญชวนให้อ่าน แขกยิ้ม เขียนโดย ชัยชนะ โพธิวาระ หากท่านใดเป็นแฟนนานุแฟนของต่วย ตูน หรือบางกอก คงจะรู้จักนักเขียนผู้นี้เป็นอย่างดี นักเขียนที่อ่านทีไรต้องได้ ฮา เมื่อนั้น โดยเฉพาะแนวเรื่อง แขก

แขกที่ว่านี้เป็นแขกอินเดียไม่ใช่อาบังที่พาหุรัตน่ะครับ เนื่องจากผู้เขียนได้ไปร่ำเรียนที่นั่น ความเป็นแขกจึงได้ซึมซาบ…รู้ถึงกึ๋น…นิสัยใจคอและวัฒนธรรมของเขาเป็นอย่างดี จึงได้นำเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ในอินเดีย รวมทั้ง วีรกรรมของนักเรียนไทย ขำ ขำ ฮา ฮา โดยเพาะถ้าพูดถึง สาว สาว ชาวภารตะแล้ว แกจะบรรยายได้ชวนสยิว ..กึ๋ย กึ๋ย…เหมือนเห็นน้องหนูมายืมอวดโฉมอยู่ตรงหน้าน่ะนายจ๊า..

เรื่องที่นำเสนอเช่นแขกสะดาหยี เอ๊ะเป็นยังไงแขกที่ว่านี้ หรือความเชื่อที่ว่าไข่นกยูงเป็นยาอายุวัฒนะ ต้องกินปีละ 12 ฟอง และต้องเป็นไข่นกยูงในทะเลทราย (เท่านั้น) เพราะความเชื่อนี้นักเรียนไทยต้องถ่อสังขารขึ้นรถไฟแขกที่โค..ต..ร..แน่นตามหาไข่วิเศษ หรือจะเป็นเรื่อง หวยแขก นมแขก(..กึ๋ย กึ๋ย..) หนังแขก พูดอังกฤษแบบแขก และอื่น ๆ แบบแขก ๆ อีกพะเรอเกวียน

ลีลาการเขียนแบบสบาย ๆ ทะลึ่งแต่พองาม เราจะเห็นภาพประเทศและผู้คนอินเดียในมุมมองที่เฮฮาแต่มีสเน่ห์ อาทิ นิสัยของแขกที่ชอบมุง(ไทยมุงชิดซ้าย) ชอบวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องต่าง ๆ การส่ายหน้าคือการยอมรับหรือพยักหน้าในบ้านเรา ระหว่างที่อ่านลองจินตนาการถึงหนังแขกที่ร้องเพลงวิ่งข้ามภูเขา จะได้อรรถรสเพิ่มเป็นทวีคูณ

จึงขอเสนอหน้าแนะนำให้รีบหามาอ่านแล้วจะรักและรู้จักประเทศอินเดียมากยิ่งขึ้น รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะจะเกิดกับท่านแน่นอน…หากไม่ยิ้มผมแนะนำให้ไปถองผู้เขียนครับ